Blog

Als je nooit bang bent, kun je ook nooit moedig zijn!

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is bescherming_LI.jpg

Op mijn facebook post ik er wel vaker iets over. Zo laatst de spreuk “Don’t rescue your child from a challenge. Teach them how to face it” en bijvoorbeeld dit plaatje vn een kind totaal verpakt in bubbeltjesplastic. Ik merk af en toe dat we in een tijd leven dat ouders hun kinderen graag beschermen, wat natuurlijk best logisch is want ook ik wil liever niet dat mijn zoons wat overkomt. Maar ……gaan we er af en toe niet te ver in en ontnemen we zo onze kinderen niet de kans om te leren? Leren van teleurstelling en dingen die niet zo gaan als ze gehoopt hadden. Ouders die hun kinderen heel erg beschermen worden ook wel “curling-ouders.” Deze ouders proberen letterlijk alles glad te strijken zodat hun kinderen verder zonder tegenslagen door het leven glijden.

Maar teleurstelling en tegenslagen zijn voor kinderen erg belangrijk. Ze leren hier heel veel van. Na een teleurstelling mag je best even verdrietig zijn, maar jezelf weer kunnen herpakken geeft je moed voor een volgende keer. Ze leren zo op zich zelf te kunnen vertrouwen, te vertrouwen op het feit dat het wel weer goed komt. Moedig zijn is nodig om verder te komen in het leven. Kinderen moeten leren om zelf uitdagingen aan te gaan zodat ze daar steeds sterker van worden. Kinderen waarbij op jonge leeftijd alle obstakels uit de weg gehaald worden of die zelfs over de obstakels heen getild worden leren niet om zelfstandig over een obstakel heen te gaan. En als ze dat niet leren is er een kans dat ze op een zeker moment stil blijven staan voor obstakels, ze komen letterlijk niet verder in hun leven.


Meer dan eens hoorde ik ouders teleurgesteld reageren als bijvoorbeeld hun kind niet werd uitgenodigd voor een feestje. En natuurlijk voel je dat ook in je moederhart of natuurlijk vaderhart. Maar probeer dan vooral “jouw pijn” niet over te brengen op je kind. “Dan gaan wij samen die middag ook wat leuks doen!” Dat is natuurlijk heel gezellig maar je kind leert er niet zoveel van. Een gesprek aan gaan met je kind over keuzes maken (‘Jij kan ook niet de hele klas uitnodigen’) of over teleurstelling brengt je kind een stuk verder. Het zijn geen leuke dingen maar ze komen dit soort situaties in hun leven nog veel vaker tegen dus je kan ze beter helpen om dit te accepteren en het gevoel aan te gaan.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is moedig-zijn.jpg


Dus daag jezelf eens uit en probeer vanaf nu eens niet alle tegenslagen voor je kind weg te nemen maar maak dankbaar gebruik van deze leermomenten en help je kind zo sterker te worden en nog meer in zichzelf te doen geloven. En laat me vooral nog eens weten hoe dat is gegaan!

Magister, onmisbaar of toch niet?

Sinds mijn oudste zoon op het voortgezet onderwijs zit, staat de app van Magister natuurlijk ook op mijn telefoon en op die van mijn man. Met twee zoons op het VO lijkt de app onmisbaar, of toch niet?

In een vooraankondiging van dit blog op Fb vroeg ik jullie wat jullie ervan vinden en hoe vaak jullie kijken. En de reacties waren heel verschillend. Sommigen kijken meerdere malen per week en anderen loggen alleen in als er ingeschreven moet worden voor de oudergesprekken. Ik zelf ben gestopt met kijken, ja soms kijk ik even hoe laat er eentje uit is, of dat ik er één kan laten slapen of niet. Ik wil niemand veroordelen en zeker niet oordelen met een goed of fout maar ik hoop wat ouders aan het denken te zetten en de juiste keuze te maken. Of maak vooral nog geen keuze maar probeer eens wat uit!
Ik denk dat de meeste ouders de app gebruiken om cijfers te bekijken, of soms cijfers te “controleren.” Natuurlijk leef je als ouder mee en wil je graag weten hoe je kind scoort, maar ontnemen we zo onze kinderen niet de kans om zelfstandiger te worden, teleurstellingen te verwerken en om enthousiast thuis te kunnen komen met een mooi cijfer.

Lage cijfers zijn natuurlijk nooit leuk, lage cijfers zullen altijd gepaard gaan met een teleurstelling, zelfs als je niet geleerd had want dan is er altijd nog hoop…. Hoop op een makkelijke toets of hoop dat je net voldoende hebt opgelet tijdens de les. Teleurstelling zijn belangrijk in het leven van tieners, ze worden en echt sterker en weerbaarder van en buigzamer door. Soms is het fijn om een teleurstelling even alleen te verwerken en er even niks over te vertellen. Stel je komt thuis en nog voordat je je fiets hebt opgeborgen roept je vader al wat over dat te lage cijfer naar je. Of je moeder stelt meteen vragen over hoe dat allemaal komt. Weg kans om de teleurstelling te verwerken, maar ook weg kans om een slecht nieuws gesprek te leren starten. Natuurlijk zijn niet alle ouders boos als hun kind een laag cijfer haalt, maar meestal is dat niet wat we willen voor onze kinderen. En er zijn ook situaties waarin je als ouder zelf ook zo baalt omdat je toch samen erg goed geleerd had en zo gehoopt…. Ook hier moet plaats zijn voor de eigen teleurstelling van het kind.

Dit was natuurlijk de minst positieve kant van het verhaal. Stel nu eens dat je een super hoog cijfer hebt gehaald en je zo blij thuis komt en bijna niet kan wachten tot je het kan vertellen en je ouders…. Je raadt het al. Erg jammer als je niet meer echt enthousiast kan reageren omdat je het al weet, of dat je misschien je kind al voor bent, natuurlijk met als reden dat je zelf ook blij bent voor je kind! Het is voor jouw zoon of dochter veel leuker om jou het goede nieuws zelf te vertellen. Natuurlijk kan je kijken en net doen of je het nog niet wist, ik weet uit eigen ervaring dat me dat met een hoog cijfer nog wel lukt maar met een lager cijfer, werd het toch lastiger als mijn zoon had bedacht die nog even niet te vertellen.
En daar kom ik bij een volgend punt. In de tijd dat de meeste ouders die dit lezen op het voortgezet onderwijs zaten was er geen magister. Wie heeft altijd eerlijk en meteen al zijn cijfers verteld? Ik denk dat vele kinderen de handtekening van hun ouders even goed konden zetten als de ouders zelf!
Is het een probleem als ze het nog even niet vertellen en het juiste moment af wachten?
Wel handig om afspraken te maken dat ze je iets vertellen want van verrassingen aan het eind van het schooljaar wordt niemand blij.

En hoe zit het met eruit gestuurd worden, te laat komen, boeken en huiswerk vergeten. Allemaal “problemen” van het kind en dus ook aan het kind om op te lossen, of niet. Uiteraard aan ons als ouders om onze kinderen te begeleiden en te sturen dat dit zo min mogelijk gebeurt. Persoonlijk ben ik van mening dat een keer je boeken vergeten gewoon een menselijke eigenschap is en dat dat pas problematisch wordt als het structureel is.

Voor het maken van huiswerk kan Magister natuurlijk wel handig zijn, want ik steek ook niet onder stoelen of banken dat kinderen die net gestart zijn op het voortgezet echt wel wat hulp en ondersteuning kunnen en soms moeten krijgen om alles te plannen. Probeer dit zoveel mogelijk in samen met van je kind te doen en probeer er dan over te praten en het niet op te leggen. Als wij de dingen voor ze blijven bepalen en regelen komen ze niet los en worden ze niet zelfstandig. Alle ouders willen dat hun kind gelukkig is, maar zal je kind gelukkig zijn als hij of zij niet zelfstandig kan zijn?
Ik heb altijd gezegd dat het voortgezet onderwijs loslaten 2.0 is en dat vind ik nog steeds. Op de bassischool kon je nog wel prima zeggen wat moest en wat niet mocht. Als kinderen ouder worden verandert je rol als ouder steeds meer van opvoeder naar coach. Jullie als ouder zijn de aangewezen persoon om je kind te coachen en erop te vertrouwen dat je als goed hebt opgevoed dat je kind de juiste beslissingen neemt. En ook dat, heb jij in je leven altijd alleen maar goed beslissingen genomen? Van fouten maken leer je en van leren kom je verder in het leven.

Een uitdaging!
Dus als uitdaging; ga het gesprek aan met je zoon of dochter en kijk of je een manier kan vinden waar jij je fijn bij voelt en zij zich fijn bij voelen. Voor sommigen is terug naar 1 keer per dag kijken al een grote stap, voor anderen twee keer per week, bij weer anderen kan 1 keer per week prima zijn.
Laten we onze kinderen wat ruimte geven om zich te ontwikkelen en laten we erop vertrouwen dat we ze genoeg hebben meegegeven dat ze open een eerlijk zijn. Ook als ze eruit gestuurd worden! Maak daar anders nog een afspraak over, jij hebt natuurlijk als ouder altijd het recht op om te hoogte gehouden te worden, door je kind.

Voor diegene die nu denken, met het beeld van mijn twee zoons in hun hoofd, ja jij hebt makkelijk praten….. geloof me, ook mijn jongens zijn pubers en hebben soms echt leukere dingen te doen dan school!

Dankjewel 2018

De kerstdagen zitten er alweer op, maar we zitten nog in de heerlijke twee weken van de kerstvakantie waarbij er net wat minder moet dan in normale weken. Zo zijn er deze week geen kinderen die naar de praktijk komen maar gebruik ik mijn tijd wel om terug te kijken en plannen te maken voor 2019.


Terug kijken doe ik dit jaar graag want het was op werkgebied zeker een mooi jaar. Steeds meer kinderen weten met hun ouders de weg naar mijn praktijk te vinden, of ouders met hun kinderen. Wat ben ik trots geweest op de kinderen die aangaven dat ze het echt anders wilden gaan doen en minder boos, bang, opvliegerig, terug getrokken of gevoelig wilden zijn. Ze wilden dit echt graag, want dat is uiteindelijk hoe het werkt met coachen. Je moet echt zelf willen en er zelf wat aan doen. Ik coach de kinderen en hun ouders slechts zodat zij het in de praktijk kunnen brengen. Ik laat hen tot inzichten komen met net dat beetje hulp wat ze op dat moment nodig hebben. Er was afgelopen jaar die jongen die heel vaak zo woedend was dat ouders niet meer wisten wat ze moesten doen, een meisje dat haar vinger op steken in de les zelfs te spannend vond, laat staan iets voor de klas presenteren. Die puber die op school steeds in de problemen kwam omdat hij altijd riep wat hij vond. De moeder met zoon die het niet meer zo gezellig hadden omdat er alleen nog maar strijd was. Twee pubers die meer wilden weten over hun manier van reageren. De leerling die het op school al Spaans benauwd kreeg als er begrijpend lezen gedaan moest worden en een meisje dat altijd riep dat ze gewoon echt niet kon rekenen en zo kan ik nog wel even door gaan. Allemaal zijn ze met zichzelf, hun gedachten en gewoonten aan de slag gegaan en kwamen ze erachter dat het anders kan. En dat andere gedrag gaf hen veel meer voldoening en zelfs soms veel beter cijfers. Wat ben ik trots op deze kinderen en tieners. Ze geloven weer in zichzelf en dat is het belangrijkste van alles!

Ik kijk ook terug op een jaar waarin ik de balans steeds weer aan het zoeken ben, naar het combineren van werken in de praktijk, bijscholing doen, voor de klas staan en een gezin draaiende houden met twee super leuke pubers. Ik kijk dan ook terug op een jaar waar zij met al hun leuke en soms minder leuke dingen mij elke dag laten leren over mijn eigen vak. Onze opvoeding analyseren en zoeken naar hoe het anders kan als ik merk dat iets niet lekker loopt. Stukken lezen over deze zeer enerverende puberteit en dan meteen uitproberen of het werkt of niet. En hoe zit het toch met dat motiveren voor school?  Straffen of belonen of vooral in gesprek blijven zodat ik enigszins in de gaten blijf houden van wat er speelt? Wij kozen heel bewust voor het laatste om zo zelf ook wat rust te krijgen. Het praten met andere ouders over opvoeden en kijken hoe het anders kan, vind ik ook zo’n leuk stuk van mijn werk.

Mijn tweedaagse training “Omgaan met kinderen, jongeren en verlies” was op werkgebied ook echt een hoogtepunt. Ik heb daar zoveel geleerd over hoe ik kinderen en jongeren kan ondersteunen en meteen ook mijn eigen verwerking onder de loep genomen. Want zoals eerder gezegd, ik ben naast coach op dit gebied ook ervaringsdeskundige en dat geldt ook voor verwerking na een scheidingssituatie.
Ook was het mooi afgelopen jaar op de diverse netwerkbijeenkomsten steeds weer interessante mensen te ontmoeten, mensen waarmee ik heb besproken hoe we elkaar kunnen ondersteunen bij het ondersteunen van kinderen en jongeren. Hoe kunnen een mediator en ik samen een completer aanbod geven voor tijdens een scheiding? Hoe fijn kan het zijn als een begrafenisondernemer mij kan aanbevelen als hij in een situatie komt waar kinderen een steuntje in de rug nodig hebben voor de verwerking van het verlies? En hoe gaaf is het dat de scholen uit de wijk ook steeds meer doorhebben dat ik van waarde kan zijn voor de kinderen van hun school?

Tja en dan vooruit kijken. Waar wil ik me volgend jaar nog meer op gaan richten, waar wil ik mezelf op gaan bijscholen of nascholen. Welke boeken wil ik begin 2019 echt gaan bestellen omdat ik die gelezen moet hebben. Ga ik iets doen met de opleiding tot Kindbehartiger, een training van traumaverweking, nog meer over pubers? Ik weet het nog niet zeker en als ik dat ook allemaal met jullie ga delen in dit blog wordt het wel een heel lang verhaal. Ben je nieuwsgierig geworden hoe dan voor mijn facebook, LinkedIn of website in de gaten. In het nieuwe jaar zal ik jullie op de hoogte brengen van wat het geworden is.

                                                                                                    
Maar voor nu; breng de 31ste een proost uit en vertel elkaar wat zo mooi was, of juist zeer moeilijk in 2018! En maak plannen voor 2019! Maar wel realistische plannen, plannen die je uit kan laten komen zodat je daar trots op kan zijn!

zelfvertrouwen

Gameverslaving????

Wat een interessante ochtend bij het CJG in Leidschenveen.

Een onderwerp wat voor veel ouders een best lastig onderwerp is. Het is ook zo nieuw, we zijn er nog zo onbekend mee en zelf niet mee opgegroeid. Social media, mobiele telefoongebruik, gamen en texting. En dat zijn nog maar een paar begrippen. De ochtend startte met een lezing over het puberbrein in combinatie met telefoongebruik en social media.
Wie kent ‘m niet, die tiener die zijn of haar huiswerk maakt, met muziek aan en misschien ook nog een filmpje op Youtube? Ik ken ze wel en roep dan ook altijd dat dat toch echt niet werkt zo…….. “voor mij,” zo blijkt uit allerlei onderzoeken. Tenminste echte onderzoeken over langere termijn zijn er nog niet want daarvoor zijn al deze begrippen en apparaten nog te kort op de markt. Maar gebleken is wel dat tieners kennelijk beter kunnen muktitasken dan wij, hun ouders, af en toe denken. De leegte die in hun hoofd blijft bestaan als ze saaie stof moeten leren, wordt opgevuld met bijvoorbeeld muziek of een filmpje op de achtergrond waardoor ze minder snel afgeleid worden door allemaal andere dingen om hen heen. Terwijl ik het typ ben ik nog bezig met het ook echt te geloven en dat zal voor meerderen van jullie gelden. Ook de uitwerking van Snapchat, Instagram en vast nog andere apps die ik nog niet ontdekt hebt, kent ook heel veel positieve aspecten. Het sociale aspect wat eraan zit maakt de wereld dichter bij elkaar en ze het onderhouden van contacten gaat makkelijker.
Ik wist al lang dat het puberbrein extra gevoelig is voor beloning en vooral gericht is op korte termijn activitieten. Dat is dan ook wat ze terug krijgen van alle likes op hun diverse accounts. Bij het krijgen van een like of een positieve reactie komt dopamine vrij en van dopamine word je gelukkig.
Natuurlijk is ook gebleken dat buitensluiting of negatieve feedback ook uitwerkingen heeft. Maar de positieve effecten zijn groter dan de negatieve.
Ik werd steeds een stukje geruster tijdens deze lezing over een telefoongebruik van mijn eigen jongens thuis.

Daarna een bijeenkomst over gameverslaving. Op zich niet eens veel nieuws geleerd maar wel dat we het bij ons thuis aardig doen. Belangrijk om te beseffen; Wanneer spreek je van een verslaving? Dat is als het “normale” leven eronder lijdt. Als je niet meer kan functioneren door het gamen, of juist niet meer zonder kan functioneren. Het was ook zeker goed om eens goed na te denken over alle positieve aspecten die gamen biedt. Vaak gamen jongeren tegenwoordig online met elkaar, soms wordt er ook nog wel Engels gesproken, je moet samenwerken om met elkaar het beste te presteren en daarbij ook heel belangrijk; het is gewoon ontspannend! En ontspanning is weer belangrijk omdat niemand de gehele tijd ingespannen bezig kan zijn. Wel handig is natuurlijk in de gaten te houden als ouders welke games jullie kind speelt. Sommige games hebben een grotere verslavende werking dan anderen. Bijvoorbeeld wanneer er andere spelers in je team afhankelijk van je zijn, je bijvoorbeeld letterlijk in je game in een andere wereld stapt of je onder tijdsdruk dingen moet kunnen halen om verder te komen in een game.
Dus hier dan toch nog wat adviezen.
Maak duidelijke afspraken, kinderen hebben grenzen nodig! En ja natuurlijk zullen ze boos reageren als ze moeten stoppen maar dan doen kinderen ook als ze verdiept zijn in een heerlijk boek of onder de douche vandaan moeten komen. Wees niet te overbezorgd, maar wel alert. Blijf je tiener goed in de gaten houden of hij nog voldoende afspreekt met vrienden of blijft sporten. Game zelf ook eens mee om te ervaren wat ze aan het doen zijn en toon interesse zodat je er wellicht iets van gaat begrijpen. En praat met je kind over contacten met onbekenden en net niet achterlaten van gegevens.
Voor mijn zoons pakte deze ochtend denk ik positiever uit dan ik verwacht had. Bij ons zeker geen verslaving maar wel een ontspannende hobby waar ze zich binnen de door ons gegeven kaders helemaal in uit kunnen leven!
Nadat ik dan toch het visitekaartje van Drugskompas op tafel had laten liggen, kwam de nieuwsgierige vraag van beide “Wat heb je geleerd vanmorgen over gameverslaving????”

Brenda leest… over hoogsensitieve kinderen

“Hoogsensitieve kinderen” van Esther Bergsma was hét boek wat me aangeraden werd, toen ik op een forum vroeg welk boek ik nou echt moest lezen om zo veel mogelijk te weten te komen over hoogsensitief zijn.  Het is inderdaad een zeer uitgebreid boek met uitleg, onderzoeken en ook tips om met hoogsensitieve kinderen om te gaan en om deze kinderen zo goed mogelijk te begeleiden.

Hoogsensitiviteit  is gevoeligheid voor prikkels en intense verwerking daarvan. Ongeveer één op de vijf mensen heeft deze eigenschap. En dat is precies wat het is; een eigenschap en geen stoornis. We hebben het hier over gevoeligheid voor fysieke prikkels, emotionele prikkels, nieuwe situaties en sociale situaties.

Het valt niet mee als je daar last van hebt! Stel je voor; je bent 8 jaar en bij het aankleden zit je broek niet lekker, hij zit strak en je voelt van alles. Je wilt graag stroop op brood maar deze is net vandaag op dus je eet je boterham met iets wat je net minder lekker vindt. Onderweg naar school hoor je twee mensen op een onaardige manier tegen elkaar praten, op het schoolplein fietst er bijna een leerling tegen je aan en bij de klasdeur staan er zoveel ouders dat je er bijna niet tussendoor kan. Al deze prikkels komen bij een hoogsensitief kind meer en harder binnen. En dan moet de dag nog beginnen. Letterlijk met een hoofd vol prikkels en ondertussen misschien ook wel een lijf vol prikkels moet dat kind aan de rekenles of taalles starten. Dat is een pittige opgave.
Ik noem zo maar wat voorbeelden van prikkels waar deze kinderen gevoelig voor zijn. Natuurlijk zitten er prikkels bij die voor ieder kind vervelend kunnen zijn, voor deze kinderen echter wordt het meestal geen opstapeling van prikkels.

Voor hoogsensitieve kinderen is het “begrijpen” heel belangrijk. Het is fijn als zij zelf meer begrijpen wat er bij hen gebeurt, maar helemaal fijn is het als de directie omgeving, meestal ouders en leerkracht, ook op de hoogte zijn van wat er gebeurt en daar begrip voor kunnen tonen.  Begrip tonen is iets heel anders dan alles goedkeuren wat je kind doet.

In het boek worden heel veel voorbeelden gegeven waar hoogsensitieve kinderen last van kunnen hebben. Ook worden de verschillende karakters besproken. Het hoeven namelijk zeker niet altijd de teruggetrokken, stille kinderen te zijn. Er zijn ook hoog sensitieve kinderen die extravert en druk zijn, of steeds op zoek naar spannende situaties. Kinderen met een sterke wil, de strong willed kinderen, kunnen ook hoog sensitief zijn.

Deze kinderen harden tegen de maatschappij heeft geen zin. Het is dan net of ze hun gevoeligheid moeten onderdrukken. Dit zou gevolgen kunnen hebben voor hun verdere ontwikkeling en zou kunnen zorgen voor lichamelijke klachten. Het is vooral belangrijk voor deze kinderen dat zij hun hoofd, lijf en gedachten steeds beter gaan leren kennen. Grenzen bewaken en aan kunnen geven waar hun grens ligt. Ook is het fijn als deze kinderen manieren hebben om weer even te kunnen ontladen. Dit kan voor ieder kind wat anders zijn, in een hoekje zitten met muziek kan voor het ene kind helpen terwijl dat voor het andere kind niks doet.

In de praktijk help ik hoogsensitieve kinderen bij het inzicht krijgen in wat er gebeurt met hen. Ik maak het inzichtelijk met diverse materialen en we gaan bekijken of we het gevoel kunnen vinden wat hoort bij dat moment dat het genoeg is wat prikkels betreft. We gaan met elkaar kijken welke manier bij het kind past om rust in te lassen en even te kunnen ontladen. We gaan probleemoplossend aan de slag om er vooral voor te zorgen dat hoogsensitiviteit een eigenschap blijft en niet hun hele leventje gaat beheersen. Bij de meeste mensen is het een eigenschap die blijft, mijn idee is, dat je dan maar beter snel kan weten hoe je een fijn en prettig leven kan hebben met deze eigenschap.  

Ook met jullie kind kan ik aan de slag gaan om te kijken wat bij hem of haar past om er zo minder last van te hebben. Er letterlijk mee om te leren gaan!