Blog

Brenda leest… Pubers zijn leuk!

Oké, ik zal meteen eerlijk zijn, de hele titel is “Pubers zijn leuk! Zeker als je ze begrijpt!” Een mooi boek van Tischa Neve. Ik vind pubers zeker erg leuk, vooral de pubers die bij me komen in de praktijk. Mijn eigen twee pubers vind ik ook overwegend leuk, maar de puberteit vind ik wel eens heel stom. Maar langzaam denk ik inderdaad dat ik ze begin te begrijpen, maar of ik ze ooit zal snappen………

puber

Dit boek heeft ook nog op de voorkant staan dat het een inspiratieboek is voor ouders van pubers. Het suggereert dat je tijdens het lezen geïnspireerd wordt. Wat mij betreft klopt dat, je wordt vooral geïnspireerd om kritisch naar je opvoeding te kijken en eens wat vaker naast je puber te gaan staan en hem of haar wat meer te coachen. Door met je puber mee te denken in plaats van voor je tiener te denken. En het inspireert ook om hoe lastig dat soms ook is, om je soms even in die lastige periode te verplaatsen.
Want als wij als ouders denken het moeilijk te hebben met hen, kan ik je verzekeren; zij hebben het nog veel moeilijker met zichzelf.


Ze gaan groeien op alle mogelijke manieren. Hun brein is continu “under construction” maar dat brein gaat niet altijd in dezelfde snelheid als bijvoorbeeld hun lichamelijke groei. Ze groeien letterlijk van buiten naar binnen. Handen, voeten, armen en benen groeien eerst en het duurt nog wel even voordat dat brein ook gewend is aan die nieuwe lengte. Met het gevolg dat ze vaker ergens tegenaan lopen of iets omstoten. De welbekende stuntelige puber. Deze ontwikkeling loopt vaak ook niet gelijk met wat wij, de maatschappij en school van hen verwachten. Ook al willen ze dat niet altijd, ze hebben soms nog echt onze hulp nodig.

Een altijd terug kerende gesprek met “klagende” puberouders bij elkaar is het hebben van een lege kast en lege koelkast. Voor mij zeer herkenbaar, je doet boodschappen en vult alles aan en voordat je het weet is alles weer op. En natuurlijk laten ze het liefste de lege verpakking liggen. Ik ben een voorstander van denken in oplossingen dus hebben mijn hongerige pubers een eigen groentelade die ik regelmatig bijvul. Door een keer spaghetti te hebben gemaakt met slechts gehakt omdat alles op was, vond ik dit wel een handige oplossing. En snoep en chocolade is bij mij in huis terug te vinden op de meest bizarre plekken. Wat een geluk dat tieners meestal niet zo goed zijn in zoeken.


Dit mooie boek staat vol tips en ervaringen. Bruikbare tips die je meteen kunt toepassen en ervaringen waarvan je blij wordt als je ze leest en beseft dat je niet de enige bent.
Er is een heel stuk gewijd aan communiceren. En dat is fijn, want dat is niet altijd gemakkelijk met een tiener. Hoe krijg je ze aan de praat? En hoe dring je tot ze door?
Van de kant van de tieners hoor je dan ook wel dat ze echt af en toe gek worden van ons gezeur. Hoeveel zeur jij eigenlijk?
Ik natuurlijk veel te veel dus ik probeer er tegenwoordig echt op de letten. Nu zeg ik dingen en vertel ze wat ze moeten doen, zonder te zeuren, denk ik 😉

Een bruikbare tip is om eens wat vaker te “hummen” en samen te vatten als je puber wat vertelt. Niet oordelen, niet invullen, geen goede raad en vooral niet voor ze invullen, gewoon hummen. Dat vinden ze fijn en soms ineens komen ze zelf met hele goede ideeën en of oplossingen. En dat is natuurlijk weer super tof dan!

Wat in bijna elk hoofdstuk terug komt, is het geven van het goede voorbeeld. Als jij heel veel op je mobiel zit, hoe wil je dan dat je kind ermee stopt? Als jij ongeorganiseerd en altijd te laat komt, hoe moet je kind dan structuur aan brengen in zijn of haar chaotische leven. Dat is natuurlijk een open deur, maar neem jezelf eens onder de loep en kijk waar jij nog winst kan behalen.

En blijf in gesprek en zorg voor verbinding. Verdiep je in hun wereld. Kijk eens “Bram in de buurt” mee op youtube of datgene wat jouw tiener kijkt, het zal je verassen hoe grappig het is, als je ervoor open staan natuurlijk.

Reageer niet op al hun gemopper, laat het soms gewoon lekker langs je heen gaan en zeg alleen maar “Wat rot dat je het zo voelt!”
En misschien wel het belangrijkste met een puber (of twee of drie) in huis. Humor werkt! Geen cynisme natuurlijk maar gewoon op zijn tijd een gevatte opmerking of een leuke grap!
Ik vind het boek echt een aanrader. Het is zo’n boek dat je niet in één keer uit hoeft te lezen maar leg het ergens neer en lees geregeld een stukje en je zal merken, ja gaat je puber steeds beter begrijpen en zelfs weer leuk vinden!

Maar praten en stiekem een beetje klagen over je puber helpt ook. Zin om bij mij in de praktijk te komen met andere puberouders voor nog wat extra achtergrond informatie waarmee jij je tiener ook wat beter gaat begrijpen?

Nieuwsbrief 6

Een mooie ontdekking van de afgelopen tijd was dat het echt zijn vruchten afwerpt als kinderen bij mij komen voor ondersteuning in een bepaald vak op school en weg gaan met zoveel meer zelfvertrouwen en meer vaardigheden voor dat vak. Hoe mooi om kinderen bijles te geven, waarbij ik ondersteun met coaching en dat ze dan ze in zijn geheel lekkerder in hun vel komen te zitten. Ik vind dat eigenlijk nog leuker dan ik had gedacht. Het is zo mooi om echt met maatwerk met een kind bezig te zijn, niet een programma volgen maar echt naar de behoeften te kijken met de einddoelen van het onderwijs in mijn achterhoofd.

Een waardevol traject was met een moeder die bij haar dochter van 3 merkte dat het wat lastiger ging. Moeder zelf is hoogsensitief en had het vermoeden dat dochter dat ook is. Een meisje van 3 in mijn praktijk? Nee dat heb ik meteen eerlijk tegen moeder gezegd. Mijn coachingstechnieken en mijn materialen lenen zich niet voor deze leeftijd. Dan kwam moeder graag alleen. 3 mooie sessies waarbij we heel veel gepraat hebben, ik tips heb aangedragen en haar tot inzicht heb laten komen over bepaalde zaken. Moeder wilde haar dochter graag helpen en al na één sessie was er meer rust voor het meisje en na 3 sessies had moeder alle vertrouwen weer terug. Oudercoaching werkt dus ook heel goed, maar dan moet de ouder wel open staan voor verandering. Dat stond deze moeder heel erg!

Ik heb al eens eerder wat geschreven over het boek Meer leren in Minder tijd. Wat blijft dit toch een fijne methode om kinderen te helpen met leren plannen en leren leren. Mijn jongste zoon is afgelopen schooljaar op het voortgezet onderwijs gestart en gelukkig staat hij er open voor dat ik hem ondersteun. Hij heeft veel aan de methodes uit het boek. Leuk is dat ik al al meerdere kinderen in mijn praktijk heb kunnen helpen met het aanpakken van die hele berg huiswerk en de soms onoverzichtelijke hoeveelheid huiswerk. Bij al deze tieners zaten de methode in een keer of 5 erin en konden ze ermee aan de slag. Natuurlijk om tijd over te houden voor het belangrijkste wat er is in veel levens van tienerjongens gamen!!!!


Daar had ik in november een bijeenkomst over. Hoe zit dat nou met de gameverslaving van menig jongere? Een zeer leerzame ochtend waar ik toch enigszins opgelucht van terug kwam. Een verslaving is het echt pas als al het andere eronder lijdt. Dat is gelukkig bij mij thuis niet zo. Bij jou?


Met het voortgezet onderwijs kwam er ook nog een account op Magister bij. Hoeveel kijk jij op magister? En wat vind jij daarvan? En wat vindt jouw zoon of dochter ervan. IN januari, zo vlak na de meeste proefwerkweken, schreef ik er een blog over waar veel enthousiaste reacties op kwamen: Magister

Ook heb ik een ontzettend leuk en zinvol gesprek gehad met Normen Rotteveel van Rotteveel en Fokkema, uitvaartzorg. Deze mensen werken met hart en ziel aan het verzorgen van een zo mooi waardevol laatste moment van het leven. Daar zijn altijd nabestaanden bij  aanwezig en ze zijn blij dat ze nu weten wat ze kunnen adviseren als kinderen een ingrijpend verlies mee maken. Kinderen zijn best heel sterk als het om rouw gaat. Maar er blijven helaas veel gevallen waar kinderen één van hun ouders of broer of zus verliezen. Met deze kinderen werk ik graag met een heleboel verschillende werkvormen in mijn praktijk

Blogs schijven en korte stukjes op FB doe ik tussen alle voorbereidingen en leeswerk door. Ik vind het een leuke en mooie manier om ouders en opvoeders een beetje aan te zetten tot nadenken. Soms kunnen simpele tips voldoende zijn om het weer even net iets anders aan te pakken thuis. Want wees eerlijk, opvoeden is soms ook een beetje uitproberen wat voor jullie het beste werkt! Dus houdmijn verhalen in de gaten. Meestal zet ik wel een link op mijn Facebook.

Als ik eenmaal ga zitten voor een nieuwe nieuwsbrief moet ik altijd weer uitkijken dat het geen 3 blaadjes tellen iets wordt. Ik blijf gewoon zo enthousiast worden van alles wat er bij dit vak komt kijken, de ontmoetingen met mijn netwerk maar het belangrijkste alle kinderen en tieners die mijn praktijk wat onzeker binnen komen en daar weer sterker, zekerder en blijer uit komen!

Misschien ben je  nieuwsgierig geworden en benieuwd wat anderen zeggen over mij. Neem dan eens een kijkje op mijn site. En wil je deze nieuwsbrief volgende keer ook in je mailbox ontvangen, stuur me dan een mailtje op brenda@kindercoachleidschenveen.nl

Zelfvertrouwen

Als we het hebben over kinderen en tieners hebben we het vaak over hun zelfvertrouwen. En we willen vaak hun zelfvertrouwen vergroten, maar hoe doe je dat en wat is zelfvertrouwen eigenlijk?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is zelfvertrouwen-4.jpg
Zelfvertrouwen hebben voelt goed

Zelfvertrouwen hangt samen met je zelfbeeld. Kinderen met zelfvertrouwen geloven in zichzelf en geloven in wat ze kunnen. Maar ze durven ook nieuwe situaties aan te gaan en hebben het vertrouwen als ze iets nog niet kunnen, ze het altijd nog kunnen leren. Als kinderen beseffen dat ze in sommige dingen wat minder goed zijn en daar altijd nog wel beter in kunnen worden, hebben ze een positief zelfbeeld. Ze hebben een reëel, positief beeld over hun kwaliteiten en over zichzelf. Deze kinderen durven nieuwe uitdagingen aan te gaan en weten dat ze niet in één keer alles te hoeven kunnen.
Een kind met zelfvertrouwen kan over het algemeen ook goed met teleurstellingen omgaan. Het zit lekker in zijn vel.
Helaas wordt niet iedereen geboren met veel zelfvertrouwen. Alle gebeurtenissen die je mee maakt bepalen je zelfvertrouwen. Sommige kinderen hebben meer aanleg om zelfvertrouwen te ontwikkelen dan andere kinderen. Als een gebeurtenis de ene keer goed gaat, dan gaat een kind er meestal van uit dat het de volgende keer ook wel weer goed gaat. Zo groeit het zelfvertrouwen en ontstaat een positief zelfbeeld


Als ouder en opvoeder heb je wel invloed op het zelfvertrouwen van je kind. Je kind liefde en aandacht geven is het goede basis voor het ontwikkelen van het zelfvertrouwen van je kind. Geef je kind ook regelmatig complimenten. Probeer er dan op te letter dat het compliment gaat over de inspanning en inzet van je kind en niet zozeer over de prestatie. Complimenten op deze manier gegeven hebben meer effect op het zelfbeeld en het zelfvertrouwen van je kind.
Ook kunnen complimenten gebaseerd op een karaktereigenschap een groot effect hebben op het zelfvertrouwen. Met zo’n compliment waardeer je het kind zoals hij is.

Geef je kind het vertrouwen dat je in hem gelooft en laat je kind zijn eigen keuzes maken. Kinderen die regelmatig te horen krijgen dat ze ergens voor uit moeten kijken en veel waarschuwingen krijgen voor allerlei gevaar, kunnen hun zelfvertrouwen minder goed ontwikkelen, omdat zo de gevaren worden weg gehouden en er minder succes ervaringen zijn. Het is belangrijk om een kind zijn eigen angsten te laten overwinnen, moedig hem daarbij aan een ondersteun je kind daarbij. Laat ze af en toe wat losser zodat zij hun eigen grens op kunnen zoeken. Dat begint al bij het klimmen op een klimrek in de peutertijd.


Probeer wat vaker de focus te leggen op wat goed gaat en laat wat niet goed gaat eens wat vaker onbesproken. Kinderen en tieners hebben zelf vaak al heel goed door dat iets niet goed is gegaan en dat ze een volgende keer beter een andere keuze kunnen maken. Laat je kind zijn of haar fouten maken en maak zelf eens fouten waarbij je jezelf ook niet afstraft! Als je geregeld hoort dat je moeder zichzelf dom noemt als ze iets verkeerd doet, ga je vanzelf geloven dat fouten maken heel dom is. Maar fouten maken horen erbij om dingen te leren en je verder te ontwikkelen.

Helaas zijn er heel veel kinderen met wat minder zelfvertrouwen. Deze kinderen stralen dit vaak uit in onzekere situaties, het is te zien aan hun lichaamshouding en vaak terug te horen in wat ze zeggen. Als ze al iets durven te zeggen. Dat is niet fijn voor een kind, ze voelen zich rot en zijn er vaak van overtuigd dat niemand hen aardig vindt. Soms zit dit gevoel al zo diep dat de complimentjes die ouders maken niet meer geloofwaardig klinken.

Deze kinderen moeten zich zelf weer een beetje ontdekken om weer in zich zelf te geloven. Gelukkig heb ik daar in mijn praktijk voldoende werkvormen en materialen voor. Langzaam komt het vertrouwen terug en geloven ze de complimenten van ouders en vriendjes weer wat hen weer sterker maakt en zo gaan ze zich weer lekkerder in hun vel voelen!

Als je nooit bang bent, kun je ook nooit moedig zijn!

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is bescherming_LI.jpg

Op mijn facebook post ik er wel vaker iets over. Zo laatst de spreuk “Don’t rescue your child from a challenge. Teach them how to face it” en bijvoorbeeld dit plaatje vn een kind totaal verpakt in bubbeltjesplastic. Ik merk af en toe dat we in een tijd leven dat ouders hun kinderen graag beschermen, wat natuurlijk best logisch is want ook ik wil liever niet dat mijn zoons wat overkomt. Maar ……gaan we er af en toe niet te ver in en ontnemen we zo onze kinderen niet de kans om te leren? Leren van teleurstelling en dingen die niet zo gaan als ze gehoopt hadden. Ouders die hun kinderen heel erg beschermen worden ook wel “curling-ouders.” Deze ouders proberen letterlijk alles glad te strijken zodat hun kinderen verder zonder tegenslagen door het leven glijden.

Maar teleurstelling en tegenslagen zijn voor kinderen erg belangrijk. Ze leren hier heel veel van. Na een teleurstelling mag je best even verdrietig zijn, maar jezelf weer kunnen herpakken geeft je moed voor een volgende keer. Ze leren zo op zich zelf te kunnen vertrouwen, te vertrouwen op het feit dat het wel weer goed komt. Moedig zijn is nodig om verder te komen in het leven. Kinderen moeten leren om zelf uitdagingen aan te gaan zodat ze daar steeds sterker van worden. Kinderen waarbij op jonge leeftijd alle obstakels uit de weg gehaald worden of die zelfs over de obstakels heen getild worden leren niet om zelfstandig over een obstakel heen te gaan. En als ze dat niet leren is er een kans dat ze op een zeker moment stil blijven staan voor obstakels, ze komen letterlijk niet verder in hun leven.


Meer dan eens hoorde ik ouders teleurgesteld reageren als bijvoorbeeld hun kind niet werd uitgenodigd voor een feestje. En natuurlijk voel je dat ook in je moederhart of natuurlijk vaderhart. Maar probeer dan vooral “jouw pijn” niet over te brengen op je kind. “Dan gaan wij samen die middag ook wat leuks doen!” Dat is natuurlijk heel gezellig maar je kind leert er niet zoveel van. Een gesprek aan gaan met je kind over keuzes maken (‘Jij kan ook niet de hele klas uitnodigen’) of over teleurstelling brengt je kind een stuk verder. Het zijn geen leuke dingen maar ze komen dit soort situaties in hun leven nog veel vaker tegen dus je kan ze beter helpen om dit te accepteren en het gevoel aan te gaan.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is moedig-zijn.jpg


Dus daag jezelf eens uit en probeer vanaf nu eens niet alle tegenslagen voor je kind weg te nemen maar maak dankbaar gebruik van deze leermomenten en help je kind zo sterker te worden en nog meer in zichzelf te doen geloven. En laat me vooral nog eens weten hoe dat is gegaan!

Magister, onmisbaar of toch niet?

Sinds mijn oudste zoon op het voortgezet onderwijs zit, staat de app van Magister natuurlijk ook op mijn telefoon en op die van mijn man. Met twee zoons op het VO lijkt de app onmisbaar, of toch niet?

In een vooraankondiging van dit blog op Fb vroeg ik jullie wat jullie ervan vinden en hoe vaak jullie kijken. En de reacties waren heel verschillend. Sommigen kijken meerdere malen per week en anderen loggen alleen in als er ingeschreven moet worden voor de oudergesprekken. Ik zelf ben gestopt met kijken, ja soms kijk ik even hoe laat er eentje uit is, of dat ik er één kan laten slapen of niet. Ik wil niemand veroordelen en zeker niet oordelen met een goed of fout maar ik hoop wat ouders aan het denken te zetten en de juiste keuze te maken. Of maak vooral nog geen keuze maar probeer eens wat uit!
Ik denk dat de meeste ouders de app gebruiken om cijfers te bekijken, of soms cijfers te “controleren.” Natuurlijk leef je als ouder mee en wil je graag weten hoe je kind scoort, maar ontnemen we zo onze kinderen niet de kans om zelfstandiger te worden, teleurstellingen te verwerken en om enthousiast thuis te kunnen komen met een mooi cijfer.

Lage cijfers zijn natuurlijk nooit leuk, lage cijfers zullen altijd gepaard gaan met een teleurstelling, zelfs als je niet geleerd had want dan is er altijd nog hoop…. Hoop op een makkelijke toets of hoop dat je net voldoende hebt opgelet tijdens de les. Teleurstelling zijn belangrijk in het leven van tieners, ze worden en echt sterker en weerbaarder van en buigzamer door. Soms is het fijn om een teleurstelling even alleen te verwerken en er even niks over te vertellen. Stel je komt thuis en nog voordat je je fiets hebt opgeborgen roept je vader al wat over dat te lage cijfer naar je. Of je moeder stelt meteen vragen over hoe dat allemaal komt. Weg kans om de teleurstelling te verwerken, maar ook weg kans om een slecht nieuws gesprek te leren starten. Natuurlijk zijn niet alle ouders boos als hun kind een laag cijfer haalt, maar meestal is dat niet wat we willen voor onze kinderen. En er zijn ook situaties waarin je als ouder zelf ook zo baalt omdat je toch samen erg goed geleerd had en zo gehoopt…. Ook hier moet plaats zijn voor de eigen teleurstelling van het kind.

Dit was natuurlijk de minst positieve kant van het verhaal. Stel nu eens dat je een super hoog cijfer hebt gehaald en je zo blij thuis komt en bijna niet kan wachten tot je het kan vertellen en je ouders…. Je raadt het al. Erg jammer als je niet meer echt enthousiast kan reageren omdat je het al weet, of dat je misschien je kind al voor bent, natuurlijk met als reden dat je zelf ook blij bent voor je kind! Het is voor jouw zoon of dochter veel leuker om jou het goede nieuws zelf te vertellen. Natuurlijk kan je kijken en net doen of je het nog niet wist, ik weet uit eigen ervaring dat me dat met een hoog cijfer nog wel lukt maar met een lager cijfer, werd het toch lastiger als mijn zoon had bedacht die nog even niet te vertellen.
En daar kom ik bij een volgend punt. In de tijd dat de meeste ouders die dit lezen op het voortgezet onderwijs zaten was er geen magister. Wie heeft altijd eerlijk en meteen al zijn cijfers verteld? Ik denk dat vele kinderen de handtekening van hun ouders even goed konden zetten als de ouders zelf!
Is het een probleem als ze het nog even niet vertellen en het juiste moment af wachten?
Wel handig om afspraken te maken dat ze je iets vertellen want van verrassingen aan het eind van het schooljaar wordt niemand blij.

En hoe zit het met eruit gestuurd worden, te laat komen, boeken en huiswerk vergeten. Allemaal “problemen” van het kind en dus ook aan het kind om op te lossen, of niet. Uiteraard aan ons als ouders om onze kinderen te begeleiden en te sturen dat dit zo min mogelijk gebeurt. Persoonlijk ben ik van mening dat een keer je boeken vergeten gewoon een menselijke eigenschap is en dat dat pas problematisch wordt als het structureel is.

Voor het maken van huiswerk kan Magister natuurlijk wel handig zijn, want ik steek ook niet onder stoelen of banken dat kinderen die net gestart zijn op het voortgezet echt wel wat hulp en ondersteuning kunnen en soms moeten krijgen om alles te plannen. Probeer dit zoveel mogelijk in samen met van je kind te doen en probeer er dan over te praten en het niet op te leggen. Als wij de dingen voor ze blijven bepalen en regelen komen ze niet los en worden ze niet zelfstandig. Alle ouders willen dat hun kind gelukkig is, maar zal je kind gelukkig zijn als hij of zij niet zelfstandig kan zijn?
Ik heb altijd gezegd dat het voortgezet onderwijs loslaten 2.0 is en dat vind ik nog steeds. Op de bassischool kon je nog wel prima zeggen wat moest en wat niet mocht. Als kinderen ouder worden verandert je rol als ouder steeds meer van opvoeder naar coach. Jullie als ouder zijn de aangewezen persoon om je kind te coachen en erop te vertrouwen dat je als goed hebt opgevoed dat je kind de juiste beslissingen neemt. En ook dat, heb jij in je leven altijd alleen maar goed beslissingen genomen? Van fouten maken leer je en van leren kom je verder in het leven.

Een uitdaging!
Dus als uitdaging; ga het gesprek aan met je zoon of dochter en kijk of je een manier kan vinden waar jij je fijn bij voelt en zij zich fijn bij voelen. Voor sommigen is terug naar 1 keer per dag kijken al een grote stap, voor anderen twee keer per week, bij weer anderen kan 1 keer per week prima zijn.
Laten we onze kinderen wat ruimte geven om zich te ontwikkelen en laten we erop vertrouwen dat we ze genoeg hebben meegegeven dat ze open een eerlijk zijn. Ook als ze eruit gestuurd worden! Maak daar anders nog een afspraak over, jij hebt natuurlijk als ouder altijd het recht op om te hoogte gehouden te worden, door je kind.

Voor diegene die nu denken, met het beeld van mijn twee zoons in hun hoofd, ja jij hebt makkelijk praten….. geloof me, ook mijn jongens zijn pubers en hebben soms echt leukere dingen te doen dan school!