Blog

Faalangst, bijles, plannen en nog veel meer…

Al vrij snel aan het begin van het schooljaar kreeg ik een aanmelding voor een jongen uit groep 8 die faalangstig was tijdens toetsen en moeite had met begrijpend lezen. In het begin van groep 8 leek het de ouders een mooi moment om dit eens aan te pakken.Er stapte een leuke knul binnen die meteen gezellig begon te kletsen, een open en sociale jongen.

We gingen aan de slag maar bij mij is RT niet gewoon RT en op mijn website heet het dan ook niet voor niks “Bijles en werken aan zelfvertrouwen!” Ik zie deze twee gewoon niet los van elkaar. Door veel met hem te praten kwamen we erachter dat hij niet echt faalangst had, maar dat hij nog bezig was in een rouwproces waar hij zelf niet verder in kwam. Dit verstoorde zijn aandacht bij de toetsen.
Na een paar sessies met aandacht voor zijn opa konden we verder.

Deze vrolijke jongen oefende elke week zeer geconcentreerd en ik zag hem zekerder worden. Het mooie was dat hij ook zelf steeds bijstuurde en nog meer wilde leren en nog meer. Zo wilde hij ook wel alvast leren hoe hij een goede samenvatting moest maken en hoe hij zijn concentratie verbeterd kreeg. Hij kwam eigenlijk steeds weer met een uitdagende hulpvraag. En wat werkte ik graag samen met deze knul.

Ja werkte, want vorige week had hij zijn laatste sessie. Bij sommige kinderen moet je een soort van aandringen om te eindigen. Hen het geloof geven dat het goed is en dat ze zelf verder kunnen. En dat vertrouwen heb ik bij hem volledig, maar hij zelf ook en zijn ouders ook. Dit was een hele mooie reis met veel leermomenten. Zo is hij nu in staat om over zijn opa te praten en aan zijn opa te denken zonder altijd heel erg verdrietig te worden. Zoals hij zelf omschreef: “Nu heeft opa een plekje in mijn hart!” En hij is klaar voor het voortgezet onderwijs en heeft er super veel zin in. We hebben geoefend met plannen, samenvattingen maken, bekeken wat motivatie met je doet en hoe je invloed hebt op je concentratie. En motivatie dat heeft hij op dit moment super veel. Hij is voornemens nog verder te groeien, hij heeft ervan geproefd en hij wil door. Hij maakt zich totaal geen zorgen over een nieuwe start en terecht, deze jongen heeft zoveel sociale vaardigheden. Dat gaat helemaal goed komen.
Hij bedankte me uitvoerig voor alles wat ik hem geleerd heb en ik bedankte hem ook want het was een feestje om met hem te kunnen werken. Voor deze pareltjes doe ik het!

Achterstand of voorsprong?

Vandaag over twee weken sta ik weer in mijn klas, voor mijn klas. Of eigenlijk voor mijn klasje, want ik heb natuurlijk steeds maar de helft van mijn kinderen om me heen. En wat kijk ik er naar uit!
Ook mijn praktijk gaat weer open, met hier en daar wat aanpassingen, maar daar over later meer.

Ik kijk er naar uit om weer aan de slag te gaan, al heb ik niet niks gedaan de afgelopen 6 weken, ik kijk er naar uit om de leerlingen weer te zien en vooral ook om te horen hoe het met ze gaat. En hoe het ze vergaan is die 6 weken van thuisonderwijs. Ik hoor het in veel gesprekken terug komen “De leerlingen zullen wel een achterstand hebben!” Maar de vraag is; een achterstand waarop?

Natuurlijk zijn de lessen die de afgelopen 6 weken zijn aangeboden van mindere kwaliteit geweest als echt in de klas, tenminste voor de meeste kinderen. Ik heb de afgelopen weken ook kinderen horen zeggen dat het zo heerlijk was dat ze meteen snel aan de slag konden en niet eerst naar een verplichte uitleg hoefde te luisteren, maar er zijn ook zeker kinderen die deze instructie gemist hebben. Hoe goed ouders ons werk ook hebben overgenomen. Maar met achterstand hebben we het puur over de schoolse vakken en leerresultaten. Ik denk dat veel kinderen ook een voorsprong hebben opgebouwd op een hoop andere gebieden.
Zo ging ik met een jongen van 13 in een teams meeting wat niet helemaal lekker liep, het wilde maar niet lukken. Hij deed van alles op zijn laptop, opende de webmail, ging aan de slag en 20 minuten later konden we samen in teams aan de slag. Had hij deze vaardigheden anders ook geleerd?

En denk zo eens even met me mee aan allerlei zaken waar kinderen ineens mee te maken hadden. Videobellen is voor veel kinderen ineens de normaalste zaak geworden en ze weet heel goed hoe ze dat moeten doen. Veel kinderen hebben geholpen met klusjes in de tuin, wat is onkruid en wat niet? Hoe diep zet je nieuwe plantjes in de aarde? Kinderen hebben helpen koken. Mijn jongens ook regelmatig en zo leren ze ineens nieuwe termen als blancheren, uitjes fruiten, versnipperen en ga zo maar door. Cupcakes en taartjes zijn er genoeg gebakken de afgelopen weken en daarvoor moet je je meel afwegen en mengen en ingrediënten verzamelen. Spelletjes zijn meer gespeeld dan normaal en daarbij zijn heel veel sociale vaardigheden nodig en ook executieve functies zoals emotie regulatie worden ontwikkeld. Ook is er zeer regelmatig een beroep gedaan op hun flexibiliteit omdat zaken toch weer ander liepen dan gehoopt en misschien ook anders dan beloofd.

Doordat soms hele gezinnen thuis moesten werken hebben kinderen vaak te maken gehad met het fenomeen “uitgestelde aandacht.” Pappa en mamma waren wel thuis maar soms ook in gesprek of meetings en dan kan je ze niet storen en soms moesten ze het dan maar gewoon zelf oplossen.

Ook zijn onze kinderen gegroeid in veerkracht. De afgelopen weken zijn er vast heel wat teleurstelling op hun weg gekomen. Teleurstelling dat je niet met je vriendjes kan afspreken. Teleurstelling dat je precies jarig bent in deze stomme tijd en nu kan er niemand komen. Teleurstelling dat op vakantie gaan niet kan en niet mag. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Om teleurstellingen te verwerken heb je veerkracht nodig. Ook hadden ze veerkracht nodig om misschien steeds wel aan iets anders te moeten wennen omdat er gaande weg achter gekomen werd dat iets anders beter of makkelijker was. En natuurlijk zijn er kinderen boos geweest en stampend waarschijnlijk richting hun kamer gegaan. Ze hebben gehuild en soms wel geschreeuwd, maar daarna herpakten ze zichzelf weer en gingen ze weer door. En dat is knap! Hetzelfde geldt, denk ik, voor vele volwassenen.

Dus als we kijken naar een achterstand laten we dan beseffen dat dit misschien op schools niveau is, maar dat ze een voorsprong hebben genomen op levenservaring en een heleboel andere vaardigheden waar ze anders niet mee te maken krijgen. En laten we trots zijn op hoe we het met elkaar toch maar mooi gedaan hebben. Ook alle ouders, want ik begrijp heel goed hoe veel energie, tijd, geduld, en doorzettingsvermogen het kost om jonge kinderen in deze tijd bezig te houden en te ondersteunen.
Met oudere kinderen, zoals die van mijzelf, heb je weer hele andere vraagstukken en uitdagingen. Maar ook die zijn er om aan te gaan en er met elkaar uit te komen!

Coronacrisis, corona-ellende of een tijd van rust?

Wie had dit nou ooit kunnen bedenken, dat alles in ons land, in de wereld, stil zou liggen door een virus? Ik blijf het maar een bizarre situatie vinden. Een situatie waarbij gelukkig letterlijk de zon schijnt maar ook regelmatig figuurlijk, maar waarin ik ook momenten heb dat ik heel erg baal van alles en het me allemaal even aanvliegt. Ik merk dat dit voor meerdere mensen geldt.

Voor mezelf geldt dat ik twee oudere zoons heb waarvan 1 elke dag zijn schoolwerk maakt op zijn eigen kamer waar hij geen begeleiding bij nodig heeft. De ander zit in zijn examenjaar en wacht op de toetsen en opdrachten die hij nog moet maken dus heeft mij ook totaal niet nodig. Ik ervaar dit echt als een luxe. Ik merk echt aan veel ouders dat het thuis werken en hun kinderen begeleiden/lesgeven echt een zware taak is. Helemaal begrijpelijk. Probeer balans te vinden in alles en kijk met elkaar naar wat er wel is, bijvoorbeeld het mooie weer zodat we toch even lekker buiten kunnen zitten, al is het op het balkon.

Voor kinderen is het best een moeilijke onzekere tijd. Ze missen hun regelmaat en routine en vele kunnen nergens heen met hun energie. Ze missen vriendjes, vriendinnetjes, opa’s en oma’s en hun leerkrachten. Dat is niet makkelijk. We zijn geneigd als kinderen klagen of met iets komen wat stom of niet leuk is, het vaak om te buigen naar iets zodat het wel meevalt. In dit geval wil ik echt aanraden hun gevoel te erkennen, het gevoel te aanvaarden en erover te praten. Vraag wat het met ze doet en geef aan dat dit heel vervelend is voor ze. Doe ze in deze tijd geen beloften die je niet na kan komen of waarvan niet zeker is. Zelfs voor ons, als ouders, is er voorlopig veel onzeker.
Natuurlijk kan je na zo’n gesprekje kijken wat er is wat wel gedaan kan worden, zoals videobellen met oma, een kaart sturen naar een vriendje, samen een spelletje spelen of wat lekkers bakken.

Merk je ’s morgens dat er een baaldag is en dat het even niet zo lekker lukt, aanvaard dit dan ook. Het is even zo als het is. Lukt het niet, dan lukt het een dagje niet. Voor jezelf maar zeker ook voor je kinderen. Probeer als het weer relaxter is je kinderen uit te leggen waarom schoolwerk door moet gaan. Het is geen vakantie en de lesstof gaat door en als we weer naar school gaan wil je geen gat hebben van 5 of 6 of zelfs meer weken in de lesstof. Er is namelijk geen tijd om deze weer in te halen.

Daarnaast merk ik ook bij veel kinderen die ik spreek dat er ook een soort rust is. Ze gaan snel door hun schoolwerk heen en ook voor zwakkere kinderen met goede begeleiding van ouders kan het een enorme boost geven. En veel ouders hoor ik zeggen dat het best leuk is dat ze van zo dichtbij mee kunnen kijken naar de lesstof en wat er allemaal bij bijvoorbeeld rekenen komt kijken. Probeer te genieten van de tijd met elkaar! Zo maken wij van elke avondmaaltijd een gezellig moment. Mijn jongens helpen me zelfs met koken met hun muziekje of gewoon de radio op de achtergrond maken we de lekkerste gerechten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Kippen.jpg

Dus hou vol, het wordt weer anders!!! Misschien niet meer gewoon maar het wordt zeker weer anders! Geniet van elkaar en zoals een oude oom van mij altijd zei “Blijf Blij!!”

En fijne Pasen!!

Nieuwsbrief 8

Zo vlak voor de kerst en het eind van het jaar is het wel weer eens tijd voor een nieuwsbrief. Het is voorbij gevlogen.
Op het moment heb ik redelijk wat jongens en meiden in de praktijk die vast besloten zijn om een bepaald vak beter onder de knie te krijgen. Vaak hebben we het over rekenen (en dan vaak verhaaltjesommen of breuken) en begrijpend lezen, een enkele keer spelling. Maar zoals het ook op mijn website vermeld staat, dit kan eigenlijk niet zonder coaching. Veel van deze kinderen zeggen in een eerste sessie “Ik kan het gewoon echt niet!” Terwijl ik denk “Dat zullen we nog wel eens zien!” herhaal ik wat ze zeggen en plak ik meteen het woordje nog ertussen. “Ik kan het nog niet!” Ondertussen hebben de meeste mij meteen door en is er ineens een opening, een mogelijkheid om het wel te leren en om het wel te kunnen. Misschien niet zo snel als andere kinderen uit de klas, maar je leert het wel! Dat geeft vaak al zoveel positieve energie.
Doordat ik één op één met ze kan werken, kan ik veel beter uitpluizen waar het mis gaat, of wat er nog niet begrepen wordt. In een klas met soms wel 30 leerlingen is dat een stuk lastiger te achterhalen. Ik bekijk daarom altijd per keer wat een kind nodig heeft, als er tijdens de ene sessie blijkt dat iets nog moeilijk is, kan ik er meteen de volgende week mee aan de slag. Deze werkwijze en het nauwe contact met ouders en soms ook de leekracht heeft al mooie resultaten opgeleverd.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is BEELDMERK20SPECIALIST.jpg

Nadat ik in de meivakantie een online cursus had gevolgd over leren omgaan met boosheid was het weer tijd voor verdere ontwikkeling. Ik vond op internet de training over 9-jarigen. Een bijzondere fase waar een hoop gebeurt bij een kind, maar waarvan ouders regelmatig denken dat het een pre-puberteit is. Ik moest even geduld hebben maar in november was het eindelijk zover en mag ik me na een dag bijscholing “Ik ben 9 specialist” noemen. In januari zal ik een workshop gaan plannen, tijdens deze workshop zal ik ouders van alles meer vertellen over deze bijzondere fase in het leven van een 9-jarige. En kan ik in de praktijk kinderen tussen de 8 en 11 jaar die even vast lopen veel beter helpen.

In de eerste periode van dit schooljaar heb ik ook alweer een paar leerlingen van het voortgezet onderwijs kunnen begeleiden. Veel kinderen starten zelfstandig, wat ik een uitstekend idee vind. Maar zo rond of na de eerste proefwerkweken komen sommigen erachter dat er dingen moeten veranderen om beter te gaan scoren. Daar help ik dan bij. Ik doe dat altijd aan de hand van het boek “Meer leren in minder tijd.” Daar staan zoveel nuttige tips in. Dit zijn meestal kortere trajecten waarbij kinderen meestal maar 3 keer komen en dan weer overzicht hebben en zelf weer verder kunnen!

Ook mooi dat we op de school waar ik werk ook gaan werken aan geluk. We gaan met onze leerlingen werken aan positief denken en geluk creëren. Dat kan heel goed door bewuster bezig te zijn met de dingen die je blij maken maar bijvoorbeeld ook door geluk door te geven. Iets te doen voor een ander waar de ander gelukkig van wordt. Op deze trainingsdagen hoor ik zoveel terug van de dingen die ik in de praktijk al doe met kinderen. Bijvoorbeeld elke dag aan het eind even noteren waar je vandaag blij van bent geworden. Als je dat 6 weken volhoudt gaan de mooie dingen in het leven je steeds meer opvallen. Mooi om te proberen!

Ook blijf ik me verder ontwikkelen door steeds weer nieuwe boeken te lezen. De onderwerpen zijn totaal verschillend omdat ik veel interessant vind, als het maar om kinderen en tieners gaat. Zo las ik het boek “Lesgeven aan getraumatiseerde kinderen” wat mij weer een hoop nieuwe inzichten heeft gegeven. En zo met de kerstvakantie voor de deur heb ik vanmorgen nog een mooie bestelling bij bol.com de deur uit gedaan. Twee nieuwe materialen die ik met de kinderen zelf kan gebruiken en een boek over de executieve functies. In de vakantie komen er altijd net wat minder kinderen en tieners en gebruik ik die tijd om weer nieuwe boeken te lezen. Wil jij er meer over weten, hoe dan mijn website of mijn facebook in de gaten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is kerst.jpg

Nog even en dan begint de kerstvakantie. Ik heb al veel kinderen en ouders horen zeggen dat ze er echt aan toe zijn. De vakantie is een mooi moment om weer even op te laden, gezellige dingen met elkaar te doen en lekker te genieten van de rust. Ik neem altijd iets meer vrij maar werk ook gewoon door, om de bestelde boeken te lezen en om alles up-to-date te houden. de dingen te doen waar ik anders niet aan toe kom. Een lekker rustige tijd!Ik wens iedereen een bijzonder mooi kerst en mooie dromen voor in 2020!!!Dat het maar weer een mooi jaar mag worden!


Opvoeden doe je zo…..

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is opvoeden.jpg

Daar had ik meer dan 16 jaar geleden allerlei gedachten over. Ik was 21 toen ik afgestudeerd aan de Pabo was en verantwoordelijk was voor een klas vol kinderen. Ik wist heel wat van lesgeven maar kwam ook regelmatig in gesprek met de ouders van mijn leerlingen over de opvoeding. Natuurlijk zei ik waarvan ik dacht dat goed was, maar wat wist ik er nou helemaal van…….

Ik weet nog goed dat mijn oudste zoon een week of vier was en ik dacht “Waarom is niemand er eerlijk over? Het is gewoon heel zwaar een kind te hebben en de juiste beslissingen te nemen! Die verantwoordelijkheid te voelen.”
Gaandeweg kwam ik steeds meer te weten over opvoeden en natuurlijk ben ik er altijd mee bezig geweest door mijn eigen twee kinderen en mijn werk als leerkracht in het basisonderwijs. Maar pas toen ik de opleiding voor kindercoach gedaan had, ging ik me er steeds meer in verdiepen. Ik lees graag boeken over opvoeden en durf ondertussen wel te zeggen dat ik er heel wat van weet. Mijn jongens hebben wel eens gezegd als ik mijn opvoedstijl weer eens bij aan het schaven was, “Ach mam, heb je weer een boek gelezen?” Alles cursussen, alle boeken, mijn twee jongens, alle gesprekken met ouders en de vele kinderen die ik zie, hebben van mij echt wel een andere opvoeder gemaakt. Een opvoeder die vaker kijkt en bedenkt wat mijn kinderen nodig hebben in het dagelijkse leven maar ook voor hun latere leven. In mijn blogs haal ik dingen aan als zelfvertrouwen, magister en beschermend opvoeden. Ik geloof echt in de punten die ik daarin aanhaal en breng deze in de praktijk voor mijn kinderen.

De Puberteit is wel een fase die mij weer even op scherp gezet heeft, die heeft mijn rol als opvoeder weer iets veranderd. Ik denk dat, naar mate je kinderen ouder worden, je langzaam steeds meer naast je kind komt te staan om zo in gesprek te gaan en samen de weg te bekijken die bewandeld moet worden. En natuurlijk denk ik af en toe dat linksaf echt de beste keuze is, terwijl mijn zoon besluit rechtdoor te gaan. Dat is loslaten en kijken hoe hij zijn weg bewandeld, want meekijken blijf je natuurlijk wel doen, soms van dichtbij en soms met een verrekijker!

Deze week is het “De week van de opvoeding” en verzorg ik een workshop over het Puberbrein op de Wethouder Brederode School in Rijswijk. Maar er zijn de hele week overal en nergens workshops en lezingen te vinden. Mijn collega coach uit Leidschenveen geeft een workshop over hoogsensitivitiet ,Jordie Vos, van Stiefgoed, heeft een inloopochtend voor samengestelde gezinnen. En zo is er voor ieder wat wils te vinden op de site van “De week van de opvoeding.” Ook bij jou in de buurt! Doe er vooral je voordeel mee! En laat me weten wat je ervan opgestoken hebt.

En praat erover met elkaar want tenslotte doen we allemaal waarvan we denken dat het het beste is voor ons kind. Door erover te praten kom je er soms achter dat er toch nog iets beters is, wat beter bij jouw kind aansluit! En je natuurlijk ook altijd één of twee sessies bij mij boeken zodat je er weer op een frisse manier tegenaan kijkt. Succes en geniet ervan!