Nieuwsbrief 13


Op de valreep nog even een laatste nieuwsbrief van 2021! Een jaar waarvan we allemaal hoopten dat het weer “normaal” zou worden en dat leek ook gelukkig wel heel even zo te zijn, maar helaas. Een jaar waarbij heel veel teleurstellingen verwerkt moesten worden van allerlei dingen die niet door konden gaan en waar alternatieven voor bedacht moesten worden. En ik denk dat we dat wel met z’n allen hebben bewezen; we zijn creatief en veerkrachtig. En dat is wat ik toch ook merk bij veel kinderen. Ze leren om gaan met teleurstellingen en zijn veerkrachtiger dan we af en toe denken.
Op de valreep kreeg ik zelf helaas toch ook Corona en ben dankbaar dat ik alweer snel hersteld was en weer aan de slag kon. Maar ik kan niet ontkennen dat ik de isolatie, helemaal alleen zijn voor meerdere dagen, echt zwaar vond! Nu weer verder kijken. Kijken naar 2022…… en daar gaat deze nieuwsbrief over!

Alweer 4,5 jaar geleden zat ik bij de Kamer van Koophandel om Kindercoach Leidschenveen als bedrijf officieel te maken. In die 4,5 jaar zijn een hoop mooie dingen gebeurd, ben ik nieuwe uitdagingen aan gegaan en heb al heel veel kinderen en ouders weer een stukje verder op weg geholpen. In het begin moest ik natuurlijk wel wat aan naamsbekendheid doen maar nu na 4,5 jaar weten steeds meer ouders, scholen, begeleiders en nog veel meer mensen de weg naar mijn praktijk te vinden.

Dat worden er inmiddels zo veel dat ik al een tijdje met een wachtlijst werk en dat vind ik zowel fijn als niet fijn. Ik wil namelijk gewoon zo veel mogelijk kinderen ondersteuning bieden. In mijn vorige nieuwsbrief gaf ik al aan dat er daarom wat werkwijzen binnen mijn praktijk gaan veranderen.
Kinderen die vanaf 1-1-2022 starten aan een traject voor bijles en werken aan zelfvertrouwen komen 10 keer. In die 10 keer wil ik deze kinderen een boost geven zodat ze de achterstand die ze hebben opgelopen weer inlopen. Of bij het onderdeel dat ze niet onder de knie krijgen dit gaat altijd samen met werken aan zelfvertrouwen en werken aan een growth mindset. Na die 10 sessies wil ik dat ouders en leerkrachten het samen weer oppakken. In dit traject zal mijn contact met alle betrokken partijen natuurlijk net zo blijven als altijd. Ik hoop altijd dat leerkrachten ervoor open staan, want met elkaar bereiken we zoveel meer.
Daarnaast wil ik meer tijd gaan vrij houden en vrij maken voor coachingstrajecten. Nu komen er zoveel kinderen voor bijles en werken aan zelfvertrouwen dat ik weinig tijd meer over hou voor coaching en dat wil ik anders.
Op dit moment heb ik voor alle kinderen en hun ouders die op de wachtlijst stonden een mooi plekje gevonden. Ik vind het een fijn idee dat ik vanaf nu bij nieuwe aanmeldingen duidelijk tegen ouders kan zijn over de duur van de wachtlijst of kinderen zelfs meteen kan plaatsen.


Natuurlijk wil ik me in 2022 weer verder ontwikkelen op het gebied van coachen. Ik ga een cursus doen waarbij ik opgeleid word als trainer van het Vriendenprogramma. Ik leer daarbij mooie werkvormen om met kinderen en jongeren te werken aan een growth mindset, minder piekeren en angsten de baas te worden, weerbaarder te worden, spanningen aan te pakken en emotionele veerkracht op te bouwen. Dit programma is erkend door de World Health Organisation en door het Nederlands Jeugd Instituut als effectief en preventief programma.
Ik kan dit super goed inzetten als coach maar ik denk dat het ook zo’n meerwaarde is voor het basisonderwijs en dus mijn uren als leerkracht! Ik ga dit, na wat zelfstudie, doen op zaterdag 29 januari, heb er nu al zin in!


Ik sta weer helemaal open voor mooie nieuwe uitdagingen voor 2022. Het coachen zoals ik dat doe op Daltonbasisschool Waterland vind ik heel erg leuk en prettig. Het zijn korte trajecten van 3 tot 4 keer waarbij ik kinderen echt een zetje geef. Ik vind het mooi als ik van leerkrachten en ouders terug krijg, dat ze al zo snel een mooie verandering zien bij kinderen. Wat zou ik dat toch meer kinderen gunnen. Dus scholen….. benader me vooral om te kijken wat de mogelijkheden zijn! Ik heb nog wat tijd over.
Voor nu wens ik iedereen een mooie, liefdevolle kerst met hopelijk alle dierbare mensen om je heen. En laten we hopen dat 2022 een jaar wordt waarin we weer volop kunnen genieten van al het moois wat het leven te bieden heeft! Stay safe en Blijf blij.

Nieuwsbrief 11

Het is alweer juli, de vakantie staat voor de deur en dringt zich al aardig op in mijn hoofd. Tjee wat heb ik er zin in dit jaar. Even niks, de zon, een zwembad, een goed boek en heel goed gezelschap.

Het was weer een bijzonder schooljaar dat toch voorbij vloog. Dat komt natuurlijk ook omdat er weer altijd allemaal leuke kinderen en leuke uitdagingen op mijn pad zijn gekomen.
Zo heb ik me de afgelopen maanden erg bezig gehouden met “geluk!” Wat is geluk voor jou eigenlijk? Lees nu niet meteen door maar stel jezelf serieus deze vraag eens? Waar word jij gelukkig van? Ik heb een cursus gevolgd en mag mezelf nu ook gelukscoach noemen. Ik heb 7 lessen van De Gelukskoffer mogen geven op de Ichtusschool in Boskoop in groep 1 tot en met 4. Wat een mooie, bijzondere dingen heb ik daar meegemaakt. Mooi om te zien dat kinderen er zo open voor staan.

Nu er een heleboel subsidie voor het onderwijs is hoop ik natuurlijk dat meerdere scholen hun NPO-gelden niet alleen inzetten voor de leervakken maar ook om kinderen meer over zichzelf te leren en ervaren. En helemaal gaaf zou het zijn als ik naast dat ik weer in Boskoop geluk mag verspreiden ik dat ook op een andere school mag doen!

Ik heb me ook verdiept in een langzame snelheidsverwerking. Met het boek “Ik snap het wel, maar niet zo snel” ben ik veel te weten gekomen over wat het is. Dit boek is echt geschreven voor ouders en boordevol tips en handreikingen. Mooi is dat ik ook al wat collega’s geïnspireerd hebt en zij het nu ook lezen. Zo komen we er met z’n allen steeds meer over te weten!

Ik heb een eerste arrangement afgerond op Octantschool Fontein. Leuk om als coach zo dicht bij het onderwijs betrokken te zijn. Een leerkracht die open stond voor tips en een knul die erg gemotiveerd was om groep 8 op een fijne manier af te sluiten. We hebben heel wat bereikt. Ik sta er zeker voor open om volgend jaar het coachen thuis te combineren met begeleiden op school.

En zo in juli rond ik altijd wel af met kinderen. Ze zijn er weer klaar voor om zelf verder te gaan, ze zijn gegroeid en staan steviger in hun schoenen. Klaar om zonder mij door te gaan, al is dat soms voor ouders lastiger dan voor kinderen. Maar juist dat geeft kinderen kracht. Mooi dat ook de kinderen die ik ondersteund heb op het voortgezet onderwijs over zijn met mooie cijfers, want het was pittig hoor voor deze leeftijd; zo lang in je eigen kamer naar een scherm kijken.
Dat maakt dat er weer ruimte komt om nieuwe kinderen aan te kunnen nemen, waarbij ik de energie weer voel stromen. Zin om ook hun weer kracht en zelfvertrouwen te geven. Fijn dat steeds meer ouders en scholen de weg naar mij weten te vinden.

Dit is ook de tijd dat ik na denk over wat ik volgend jaar wil, boeken lezen, workshops volgens, studiedagen. Ik heb er allemaal weer zin in…… in september!

Ik wens jullie allemaal een bijzondere fijne, zorgeloze vakantie en we ontmoeten elkaar weer meer in het nieuwe jaar! Wie weet kan ik dan ook weer ochtenden voor ouders organiseren over bijvoorbeeld de negenjaars-fase!





 

Brenda leest…Ik snap het wel maar niet zo snel…

Het boek heet voluit: “Ik snap het wel, maar niet zo snel….. Wat kun je doen voor kinderen met een langzame informatieverwerking?”
Steeds vaker hoor ik over een langzame informatieverwerking en ik dacht dat ik me er wel wat bij voor kon stellen maar of die aanname klopte wist ik niet zeker. Ik zag dit boek voorbij komen en was meteen nieuwsgiering.
Het boek heeft mij een hoop meer duidelijkheid gegeven over wat een langzame informatieverwerking is en dat het meer is dan dat deze kinderen een tweede keer uitleg nodig hebben.

De verwerkingssnelheid is eigenlijk een zeer complex proces en wordt op verschillende manieren uitgelegd en ook gemeten. Het heeft te maken met de snelheid waarop mensen informatie kunnen verwerken met de verschillende zintuigen. Het gaat daarbij om visuele verwerking, verbale verwerking en motorische verwerking. De langzame informatieverwerking valt vooral op omdat onze cultuur gericht is op snelheid; we willen dingen graag snel en efficiënt doen. En dat is nou precies waar deze mensen moeite mee hebben. Om de verwerking te meten worden vaak testen en onderzoeken gebruikt waarbij op tijd gewerkt moet worden.

Waaraan herken je een kind met een langzame verwerkingssnelheid? Dit zijn de kinderen die vaak als laatste klaar zijn. En dan niet alleen met hun taalwerk of rekenwerk maar ook met lunchen, spullen bij elkaar pakken om naar school te gaan, aankleden en klaar zitten voor een les.
Kinderen waar je als ouder vaak tegen zegt, of soms zelfs tegen schreeuwt, dat het eens wat sneller moet zijn en zijn best moet doen. Kinderen waarvan je snel het idee krijgt dat ze lui zijn of ongeïnteresseerd. Maar let op: deze kinderen kunnen echt niet anders. Hun hersenen werken echt net anders dan die van kinderen met een gewone verwerkingssnelheid. Het heeft te maken met de neurotransmitters, myeline en de grootte van de synaptische ruimtes. Een best wel ingewikkeld verhaal maar erg interessant, nogmaals de hersenen werken dus echt anders. Dit wordt op een zeer begrijpelijke wijze uitgelegd in het boek.

Als je kijkt naar de verschillende verwerkingsgebieden weet je dus nu ook meteen dat het effect kan hebben op de algehele ontwikkeling van het kind. Iets op het bord zien, lezen en moeten overschrijven vergt echt meer tijd, het zoeken van spullen in een overvolle kast is echt heel moeilijk en woorden en letters zien en omzetten tot gesproken taal zal langzamer ontwikkelen en dit zijn natuurlijk slechts enkele voorbeelden. De motorische verwerking heeft niet te maken met of je hard kan rennen of niet, het gaat vooral om de motorische handeling die volgt op een instructie. Bijvoorbeeld om iets te pakken of aan te geven.
Ik zou ouders met een kind met langzame verwerkingssnelheid, of die zelf een langzame verwerkingssnelheid hebben, echt aanraden dit boek te lezen. Dit boek helpt ouders echt van begin tot het eind. Ik ben niet altijd een voorstander van “labels plakken” op kinderen maar voor de verwerkingssnelheid is het echt erg zinvol omdat je dan weet wat er speelt en je als ouder daar adequaat mee om kan gaat.

Dit boek legt je uit hoe je met de drie A’s je kind heel veel verder kan helpen. Die staan voor accepteren, aanpassen en advocaat spelen voor je kind. Er staan in dit boek heel veel praktische tips uitgelegd aan de hand van voorbeelden zodat je deze goed kan toepassen aan je eigen situatie en waarmee je je kind dus echt kan ondersteunen.
Het boek is ook voorzien van checklists zodat je zelf dingen kan onderzoeken of dat van toepassing is op jullie kind, of dat nou voor een onderzoek is of na het onderzoek.

Een leven met een langzame verwerkingssnelheid hoeft een succesvol leven niet in de weg te staan. Maar als niemand je begrijpt en je steeds negatieve opmerkingen hoort, kan dat op de lange duur een succesvol leven wel in de weg staan. Dit doet namelijk wat met je zelfvertrouwen en zelfbeeld en deze schade kan groter zijn dan een langzame verwerkingssnelheid uiteindelijk zal zijn.

Echt een aanrader dus dit boek, voor leerkrachten, voor ouders van kinderen waarbij een langzame verwerkingssnelheid al is vast gesteld en voor ouders van kinderen die altijd langzaam zijn! Laat je het aan me weten als je het gelezen hebt en of het jullie verder geholpen heeft?

Brenda leest…Het boek waarvan je wilde dat je ouders het hadden gelezen

HET boek over opvoeden!!

…. En je kinderen blij zijn dat jij het doet. Op de kaft staat dat het een internationale bestseller is en dat begrijp ik, want het is zeker een waardevol boek als het gaat om opvoeden.

Het belangrijkste woord in dit boek is communicatie. Communicatie in de opvoeding tussen jou en je kind op welke leeftijd dan ook.
En dat begint al als de baby nog in je buik zit, dan start dit al. Communicatie kan ook non-verbale communicatie zijn; hoe voel jij je als je baby in de buik zit? Geef je je baby daar het gevoel dat het gewenst is? Ben je blij met je zwangerschap? Hier dacht ik terug aan mijn twee zwangerschappen; mijn jongens waren zeker heel erg gewenst, maar vond ik het de leukste, mooiste tijd? Nee helaas dat geldt niet voor mij, ik had soms best moeite met de omvang van mijn lijf en alles wat er gaande was met mij. Hopelijk heb ik ze daar onbewust dus niks over mee gegeven….

Bij het lezen van de babytijd had ik wel door dat wij deze periode volgens dit boek niet erg goed gedaan hadden. Onze jongens waren geen makkelijke slapers en wij hebben ze echt wel geregeld wat langer laten huilen. Dit boek geeft aan dat als een baby huilt de baby communiceert en dat als je het laat huilen je eigenlijk aangeeft dat zijn gevoelens of wil tot communiceren er niet toe doen. Ik heb het even nagevraagd maar beide jongens hebben nou niet het idee dat ze daar schade door hebben opgelopen; gelukkig maar!

Ik denk dat de jaren daarna hier thuis wat makkelijker waren en we juist wel heel goed steeds keken naar wat ze nodig hadden. Veel spelletjes, knutselen, gekke trucjes om ze te laten eten en vooral niet te streng zijn als ze een keer niet willen eten. Dat is de strekking van het boek; vooral kijken wat je kind nodig heeft! Dit wil niet zeggen dat je je kind altijd hoeft te geven wat je denkt dat het nodig heeft. Wel belangrijk is dat je aangeeft dat je door hebt dat je kind iets erg graag wilt maar dat dat niet mogelijk is of nu niet mogelijk is. En zo leert je kind en ervaart hij dat jij er voor hem zal zijn.

Het gedeelte over tieners was in dit boek niet zo lang, voor het mooie las ik het dus een jaar of 17 te laat. Tieners in huis hebben is niet altijd makkelijk, toch denk ik als je open staat voor wat deze schrijfster erover verteld je het iets makkelijker kan hebben. Zo geeft zij bijvoorbeeld aan dat alle tieners wel een keer liegen. Ja, ook als je nu denkt dat die van jou dat nooit zal doen. Het hoort ook wel bij hun ontwikkeling, dingen achterhouden en dingen voor zichzelf houden. Of ze verdraaien de boel een beetje om het minder erg te laten lijken, hun straf te verlagen. Het zou mooi zijn als je eerdere opvoeding al op communicatie gebaseerd is want dan kan je hier door pakken. Blijf in gesprek met je tiener en probeer niet alleen maar dingen op te leggen maar probeer ze duidelijk te maken vanuit welk standpunt je dat doet. Vanuit jouw zorgen, of vanuit jouw angst. Hou het bij jezelf.
Dus in plaats van “Jij bent nog te jong voor de kroeg!” vertel je dat jij er nog niet klaar voor bent om ze naar de kroeg te laten gaan, om ze bloot te stellen aan al het gevaar en die wereld. Of het dan zo werkt dat iedere tiener dan ook echt niet gaat, vraag ik me oprecht af. Ik denk dat op deze manier communiceren vooral bijdraagt aan het in zijn waarde laten van je tiener.

Ga ook vooral eens terug naar je eigen jeugd, bedenk hoe jij je ouders om de tuin hebt geleid en stiekem toch deed wat je eigenlijk niet mocht. Of waar je maar een stukje van de waarheid hebt verteld. En bedenk wat een fijne tijd je daardoor hebt gehad en hoe je jezelf hebt kunnen ontwikkelen tot wie je nu bent!
De puberteit is een zoektocht naar eigen individu, vaak in eerste instantie iets anders dan hun ouders. Die zoektocht hebben ze nodig om erachter te komen wie ze zijn, zullen worden.
Belangrijk is dat je doet wat je zegt en zegt wat je doet. Ze moeten weten dat je het meent en het ook zal doen. Rustig blijven is ook een kunst, maar wel een belangrijke. Kinderen en dus ook tieners kopiëren gedrag snel en wat je geeft zal je dus ook terug krijgen!

Voor mij was dit boek een mooie opfrisser en natuurlijk pas ik dan altijd meteen weer tips en trucs toe. Soms werkt het en voelt het goed en soms vragen ze of ik weer een boek gelezen heb en hebben we er lol om!
Heb je jonge kinderen en wil je wat extra handvatten over hoe de opvoeding ook kan, vind ik het zeker een aanrader! Lees het en doe er je voordeel mee, en je kinderen dus ook!

En laat me vooral weten wat jij ervan vindt!

Nieuwsbrief 10

Mijn vorige nieuwsbrief schreef ik vlak voor de zomervakantie, ik startte mijn nieuwsbrief nadenkend over het bizarre laatste halve jaar. En nu zitten we alweer in februari van het nieuwe jaar en blijft het allemaal raar en ongewoon en zeker ook onhandig.

De laatste weken heeft weer een hoop flexibiliteit en veerkracht van mensen gevraagd. Kinderen die thuis les krijgen of thuis hun schoolwerk maken. Tieners van de middelbare school die thuis toetsen maken en net te horen hebben gekregen dat zij voorlopig nog niet mogen. Jongeren die net aan een nieuwe opleiding zijn gestart en pas een paar keer hun medestudenten hebben gezien. En ouders die soms meer ballen moeten hooghouden dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden.
Maar veerkracht lijkt er wel te zijn.

Natuurlijk waren er rellen, waar we thuis met verbazing met onze kinderen over gesproken hebben, maar dat was maar een klein groepje van Nederland. De meeste mensen zaten netjes thuis.
Flexibiliteit merk ik ook bij de kinderen, elke keer moeten zij zich weer aanpassen aan nieuwe situaties. Daarin zijn de meeste kinderen behoorlijk gegroeid. En wellicht moeten we meer kijken naar welke groei kinderen hebben doorgemaakt op andere vlakken dan steeds weer naar achterstanden. Veel kinderen hebben geholpen met koken of andere huishoudelijke klusjes.

Ik heb vanaf de zomervakantie niet stil gezeten. Naast dat er voldoende kinderen zijn, die ik op wat voor manier dan ook ondersteun, heb ik ook weer van alles bij geleerd.

Veel kinderen kunnen niet meer (lang) stil zitten en in een klas met 30 kinderen is dat best wel eens lastig. In een zeer interessante workshop leerde ik veel over “wiebelen en friemelen.” Soms hebben kinderen letterlijk beweging nodig om tot leren te komen, hun lijf vraagt erom. Dus als we ze willen laten leren, zullen we ze moeten laten wiebelen en friemelen.
Ik vertel kinderen altijd dat we iets moeten zoeken waar ze hun hoofd niet bij nodig hebben, want je hoofd heb je nodig voor de lesstof. Denk dan dus aan een veter of stukje touw van zo’n 70 cm, of aan een apart blaadje waar ze op mogen doedelen of een tangel die je alle kanten op kan bewegen. Alles ligt hier in de praktijk, kinderen nemen het mee naar school en in mijn klas hebben sommige ook al een veter. Natuurlijk wel even goed uitleggen wat wel en niet mag. Ik wil natuurlijk geen veters om nekken zien 😉

Ook heb ik een cursus gevolgd over concentratieproblemen, die sluit daar zo mooi bij aan. Tegenwoordig roepen veel kinderen dat ze zich niet kunnen concentreren of concentratieproblemen hebben. Maar spelen ze een spelletje op hun telefoon of kijken ze een filmpje zijn ze niet te bereiken. Mooie concentratie! Ze kunnen het!!!!
Dus als het op school niet lukt, ga dan op zoek naar de oorzaak. En dat kunnen er best wat zijn. Bijvoorbeeld zoals hierboven beschreven; het lijf dat niet mee werkt, faalangst omdat ze bang zijn het niet te kunnen begrijpen, verveling omdat het te makkelijk is kunnen eruit zien als concentratieproblemen. Ook organisatieproblemen kunnen er zo uitzien. Fijn om daar kinderen en ouders nog beter bij te kunnen ondersteunen.

Mooi nieuw materiaal word ik ook erg blij van. Zo heb ik voor vergroten van zelfvertrouwen het Complimentenspel en Schatgravers aangeschaft. Bij Schatgravers ga je op zoek naar je kwaliteiten, je schatten, gecombineerd met opdrachtjes met betrekking tot positief denken. Leuk om met kinderen te doen, helemaal leuk om er 1 ouder bij te vragen. De complimentjes vliegen je om de oren!


Ook weer een paar waardevolle boeken erbij die ik al eens deelde op mijn website of socials. Met jongere kinderen werkt het goed om verhalen te vertellen waar ze zich zelf in herkennen, maar ook oudere kinderen vinden het heerlijk als ik zo’n verhaal voorlees.
Een voorleesboekentip is toch echt wel “Hier zijn Ari en Loek” van Yvonne de Vries. Eigenlijk een beetje de moderne Jip en Janneke uit een samengesteld gezin. Als ik hieruit de bepaalde verhaaltjes voorlees merk ik een feest van herkenning bij kinderen. Zeker een aanrader voor thuis!


Na zo’n lange nieuwsbrief ben ik me er weer van bewust dat ik wat vaker de tijd moet nemen voor een nieuwsbrief om deze wat korter en overzichtelijker te houden. Dus laat dan mijn voornemen zijn dat ik jullie over niet al te lange tijd vertel over mezelf als “Gelukscoach” Wat een leuk traject is dat ook weer!!
En leuke dingen word ik blij van en dat kan ik wel gebruiken.

Om af te sluiten gebruik ik mijn ooms favoriete uitspraak “Blijf Blij!”